ምንም እንኳን ሰይጣን ትንቢቶቹን ቢያውቅም፣ የእግዚአብሔርን ጥልቅ የሆነ የፍቅርና የጥበብ ሚስጥር ሙሉ በሙሉ አልተረዳም ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ በ1ኛ ቆሮንቶስ 2:8 ላይ እንዲህ ይላል ፦ "ከዚህም ዓለም ገዢዎች አንዱ እንኳ ይህን ጥበብ አላወቀም፤ አውቀውስ ቢሆኑ የክብርን ጌታ ባልሰቀሉትም ነበር።" ሰይጣን ክርስቶስን በመስቀል ላይ መግደል የራሱ ድል እንጂ የሰው ልጅ ነጻነት ይሆናል ብሎ አልገመተም ነበር። ሞትን እንደ መጨረሻ መሸነፊያ ስለሚያውቀው፣ "የሕይወት ጌታን" በመግደል የእግዚአብሔርን ዕቅድ የሚያፈርስ መስሎት ነበር። ሰይጣን በተፈጥሮው በትዕቢት የታወረ ነው። ትዕቢት ደግሞ ትክክለኛውን ውሳኔ እንዳይወስንና ነገሮችን በልክ እንዳያይ ያደርገዋል። ክርስቶስን በመስቀል ላይ ማዋረድና መግደል የራሱ የበላይነት ማሳያ መስሎ ታየው። በጥላቻ የተሞላ ማንነቱ "ቢሞት ይሻላል" ከሚል እልህ የተነሳ፣ ያ ሞት ለሰው ልጅ ቤዛ እንደሚሆን እያወቀም እንኳ ክፋቱን ማቆም አልቻለም። ሌላው አስደናቂው የእግዚአብሔር ጥበብ ነው። ሰይጣን ክርስቶስን ለማጥፋት የተጠቀመበትን "መሳሪያ" (ሞትን)፣ እግዚአብሔር ሰይጣንን ድል ለማድረግ ተጠቀመበት። ሰይጣን የራሱን ጉድጓድ ራሱ እንዲቆፍር ተደረገ። ጌታችን በመስቀል ላይ የሞተው በሰይጣን የበላይነት ሳይሆን፣ ራሱ ሕይወቱን አሳልፎ ስለሰጠ ነው። በአጭሩ ሰይጣን በክፋቱና በትዕቢቱ ስለታወረ፣ የክርስቶስ መስቀል ለሰው ልጅ የድል አክሊል እንደሚሆን መረዳት አልቻለም ነበር። ያሰበው ክርስቶስን በመግደል የእግዚአብሔርን ዓላማ ማሰናከል እንጂ፣ ሞት ራሱ ለሰው ልጅ የሕይወት መገኛ እንደሚሆን አልተረዳም ነበር።