መንፈስ ቅዱስ የተሰወረችውን መከራ እንዲያውቅ ጸጋን ሰጠው። ያን መከራን ሲያስብም ወደ ኃዘን ወሰደው። በተመሳሳይ ነቢዩ ኤርሚያስ ዘመኑን በሃዘን በለቅሶ አሳልፎአል። ከዛ እንውጣ እና ወደ ሐዲስ ኪዳን ስንገባ፥ ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈስ ቅዱስ በሰጠው ጸጋ ቤተክርስቲያንን ይመራል። ምክራ፣ እስራት፣ ግርፋት ቢደርስበትም ያስጨንቀው ያሳስበው የነበረው ስለአብያተ ክርስቲያናት ነበር። (2ኛ ቆሮ 28፥11) ዮሐንስም የሰማያትን ምስጢር ጥበብ በተጎናጸፈ ጊዜ በፍርሃት ተሞላ። ይህም ብቻ አይደለም። ዮሐንስ የስቅለቱን ዕለት ዘውትር እያሰበ ያለቅስ፣ ይጨነቅ፣ ይበሳጭ ነበር። ባጠቃላይ፥ ምልዓተ መንፈስ ቅዱስ በተሰጠን የመክሊት ብቃታችን ሲሆን እንጂ የሚያስደስት ብቻ ሳይሆን የሚያስጨነቅም ነው፥ የሚያድን ብቻ ሳይሆን ከግርማው የተነሳ ዓለምን የሚያናውጥ ነው። ልክ ቅዳሴ ሊጀምር ሲል "ይህች ዕለት እንዴት የምታስጨንቅ ናት፣ ይህች ሰዓትም እንዴት የምታስፈራ ናት። መንፈድ ቅዱስ ከሰማየ ሰማያት የሚወርድባት..." የሚባለው ሞገሱን ከመናገር ነው።